Monitor Polski 1997 M.P.97.10.74

Rada Ministrów uchwala, co następuje:

§ 1. Przyjmuje się do realizacji następujące decyzje Rady Stowarzyszenia między Rzecząpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi:

§ 2. Nadzór i zapewnienie realizacji niniejszej uchwały powierza się:

§ 3. Uchwała wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

biorąc pod uwagę Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z jednej strony, a Rzecząpospolitą Polską, z drugiej strony¹, a w szczególności artykuł 63 (3) tego układu,

biorąc pod uwagę Protokół 2 do Układu Europejskiego dotyczącego produktów Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, a w szczególności artykuł 8 (3) tego protokołu,

zważywszy, że z dniem wejścia w życie Układu Europejskiego artykuł 63 Układu Europejskiego zastąpił artykuł 33 Umowy Przejściowej między Rzecząpospolitą Polską, z jednej strony, a Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Europejską Wspólnotą Węgla i Stali, z drugiej strony;

zważywszy, że zasady stosowania artykułu 33 (1) (i) i (ii) oraz artykułu 33 (2) Umowy przejściowej zostały przyjęte przez Wspólny Komitet, o którym mowa w tej umowie;

zważywszy, że w celu zapewnienia kontynuacji postanowień Umowy Przejściowej i Układu Europejskiego zasady te, przyjęte przez Wspólny Komitet, o którym mowa w Umowie Przejściowej, powinny zostać potwierdzone dla celów Układu Europejskiego;

zważywszy, że Komitet Stowarzyszenia, powołany na mocy Układu Europejskiego, zalecił na posiedzeniu odbytym w dniach 23 i 24 czerwca 1994 r. potwierdzenie powyższych zasad w drodze procedury pisemnej,

postanowiła, co następuje:

Niniejszym przyjmuje się określone w aneksie do niniejszej Decyzji zasady stosowania przepisów w zakresie konkurencji, o których mowa w artykule 63 (1) (i), (1) (ii) i (2) Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony, oraz zasady stosowania artykułu 8 (1) (i), (1) (ii) i (2) Protokołu 2 do Układu Europejskiego, dotyczącego produktów Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali.

Sporządzono w Brukseli dnia 16 lipca 1996 r.

Sprawy dotyczące porozumień między przedsiębiorstwami, decyzji zrzeszeń przedsiębiorstw oraz uzgodnionych praktyk między przedsiębiorstwami, których celem lub skutkiem działania jest zapobieganie, ograniczanie lub zniekształcanie konkurencji, a także nadużywania dominującej pozycji na terytoriach Wspólnoty Europejskiej lub Polski jako całości, lub na ich znacznej części, które mogą wywierać negatywny wpływ na handel między Wspólnotą Europejską a Polską, będą rozstrzygane zgodnie z zasadami zawartymi w artykule 63 (1) i (2) Układu Europejskiego.

W tym celu powyższe sprawy będą rozpatrywane po stronie Wspólnoty Europejskiej - przez Komisję Wspólnot Europejskich (DG IV), a po stronie polskiej - przez Urząd Antymonopolowy (UA)⁽¹⁾.

Kompetencje Komisji oraz Urzędu Antymonopolowego⁽¹⁾ w zakresie rozstrzygania powyższych spraw będą zgodne odpowiednio z prawem Wspólnot Europejskich i prawem polskim, również w przypadku, gdy przepisy te stosowane będą do przedsiębiorstw mających siedzibę poza danym terytorium.

Oba organy rozstrzygać będą sprawy zgodnie z ich przepisami materialno-prawnymi i z uwzględnieniem poniższych postanowień. Przepisami materialno-prawnymi wiążącymi organy są odpowiednio: dla Komisji - zasady konkurencji zawarte w Traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską, a także w Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, oraz ustawodawstwo wtórne dotyczące konkurencji, a dla Urzędu Antymonopolowego⁽¹⁾ - polska ustawa antymonopolowa.

Sprawy, o których mowa w artykule 63 Układu Europejskiego, mające wpływ zarówno na rynek Wspólnoty, jak i na rynek polski, które mogą podlegać kompetencjom obu organów ds. konkurencji, rozstrzygać będzie Komisja i Urząd Antymonopolowy⁽¹⁾ zgodnie z zasadami zawartymi w niniejszym artykule.

2.1. Powiadomienie

2.1.1. Organy ds. konkurencji będą powiadamiać się wzajemnie o prowadzonych sprawach, które zgodnie z zasadą ogólną zawartą w artykule 1 wydają się należeć również do kompetencji drugiego organu.

2.1.2. Powyższa sytuacja może mieć miejsce w szczególności w sprawach dotyczących działalności, która:

2.1.3. Zgodnie z niniejszym artykułem, powiadomienie powinno zawierać informacje wystarczające do dokonania przez Stronę powiadamianą wstępnej oceny ewentualnego wpływu sprawy na jej interesy. Kopie składanych powiadomień powinny być regularnie przedkładane Radzie Stowarzyszenia.

2.1.4. Powiadomienie powinno być dokonywane z wyprzedzeniem, tak szybko, jak to możliwe, nie później jednak niż na etapie dochodzenia znacznie wyprzedzającym moment rozstrzygnięcia lub podjęcia decyzji w sprawie, tak aby ułatwić przekazanie uwag lub konsultacje i aby organ prowadzący postępowanie mógł wziąć pod uwagę opinię drugiego organu, jak też podjąć środki zaradcze, które uzna za wykonalne w ramach obowiązujących go przepisów prawa, w celu rozpatrzenia sprawy.

2.2. Konsultacje i wzajemne poszanowanie praw

Ilekroć Komisja lub Urząd Antymonopolowy⁽¹⁾ stwierdzą, że działania antykonkurencyjne prowadzone na terytorium podlegającym kompetencji drugiego organu poważnie zagrażają istotnym interesom drugiej Strony, mogą wnioskować przeprowadzenie konsultacji z drugim organem lub wnioskować, żeby organ drugiej Strony w celu podjęcia stosownych środków zaradczych wszczął stosowne postępowanie na podstawie swojego ustawodawstwa o działalności antykonkurencyjnej. Nie wyklucza to żadnych działań podjętych w oparciu o prawo konkurencji Strony wnioskującej i nie ogranicza pełnej swobody w podjęciu ostatecznej decyzji przez Stronę, do której się zwrócono.

2.3. Osiąganie porozumienia

Organ ds. konkurencji, do którego się zwrócono, rozpatrzy przedstawione przez organ wnioskujący opinie i materiały dowodowe przychylnie i uważnie, w szczególności co do charakteru rozpatrywanej działalności antykonkurencyjnej, przedsiębiorstw w nią zaangażowanych oraz przypuszczalnego negatywnego wpływu na istotne interesy wnioskującej Strony.

Bez uszczerbku dla ich praw i obowiązków, organy ds. konkurencji, zaangażowane w konsultacje wynikające z tego artykułu, dążyć będą do znalezienia rozwiązania możliwego do przyjęcia przez obie Strony w świetle ich ważnych interesów.

3.1. Zgodnie z zasadą ustanowioną w artykule 1 sprawy, które podlegają wyłącznej kompetencji jednego z organów ds. konkurencji, a mogą zagrażać istotnym interesom drugiej Strony, będą prowadzone z uwzględnieniem postanowień artykułu 2 oraz niżej przedstawionych zasad.

3.2. W szczególności w przypadku wszczęcia przez jeden z organów ds. konkurencji dochodzenia lub postępowania, w trakcie którego zostanie stwierdzone, iż rozpatrywana praktyka może zagrażać istotnym interesom drugiej Strony, organ prowadzący postępowanie z własnej inicjatywy powiadomi o takim przypadku drugi organ.

Ilekroć organ ds. konkurencji jednej ze Stron stanie się świadom faktu, iż sprawa podlegająca również, bądź wyłącznie, kompetencjom drugiego organu może mieć wpływ na jego istotne interesy, może wystąpić do organu prowadzącego postępowanie z wnioskiem o udzielenie informacji o sprawie.

Organ prowadzący postępowanie udzieli możliwie pełnych informacji w terminie na tyle wyprzedzającym przyjęcie rozstrzygnięcia lub decyzji, aby opinia wnioskującego organu mogła być wzięta pod uwagę.

5.1. Mając na względzie artykuł 63 (7) Układu Europejskiego, żaden z organów ds. konkurencji nie jest zobowiązany do udzielenia informacji drugiemu organowi, jeśli wyjawienie tej informacji wnioskującemu organowi jest zakazane przez prawo organu będącego w jej posiadaniu albo byłoby niezgodne z istotnym interesem Strony, której organ ds. konkurencji dysponuje taką informacją.

5.2. Każdy z organów zobowiązuje się do zachowania, w możliwie najszerszym zakresie, poufności wszelkich informacji przekazanych mu poufnie przez drugi organ.

Stosując artykuł 63 Układu Europejskiego, jak postanowiono w artykułach 2 i 3 niniejszych Zasad stosowania, organy ds. konkurencji zapewnią, aby zasady zawarte w rozporządzeniach o wyłączeniach grupowych obowiązujące we Wspólnocie były przestrzegane w pełnym zakresie. Urząd Antymonopolowy⁽¹⁾ będzie powiadamiany o wszelkich postępowaniach zmierzających do przyjęcia, odwołania lub modyfikacji zakresu wyłączeń grupowych przez Wspólnotę.

W przypadku gdy takie rozporządzenia o wyłączeniach grupowych wywołają poważne zastrzeżenia Strony polskiej, mając na uwadze proces dostosowywania ustawodawstwa ustanowiony w Układzie Europejskim, przeprowadzone zostaną konsultacje w Radzie Stowarzyszenia zgodnie z postanowieniami artykułu 9 niniejszych Zasad stosowania.

Te same zasady będą miały zastosowanie do innych istotnych zmian polityki konkurencji Wspólnoty i Polski.

W odniesieniu do fuzji, które podlegają rozporządzeniu Rady (EWG) Nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1988 r. o kontroli połączeń przedsiębiorstw⁽²⁾ oraz mają istotny wpływ na polską gospodarkę, Urząd Antymonopolowy⁽¹⁾ będzie uprawniony do przedstawienia swojej opinii w trakcie toczącego się postępowania, z uwzględnieniem terminów przewidzianych w wyżej wymienionym rozporządzeniu. Komisja należycie rozważy tę opinię.

8.1. Działania o charakterze antykonkurencyjnym, których wpływ na handel między Stronami lub na konkurencję jest mało znaczący, nie podlegają postanowieniom artykułu 63 (1) Układu Europejskiego i dlatego nie będą do nich stosowne artykuły od 2 do 6 niniejszych Zasad stosowania.

8.2. Przyjmuje się, że mało znaczące skutki w rozumieniu punktu 8 (1) występują, gdy:

9.1. Ilekroć postępowanie przewidziane w artykułach 2 i 3 nie doprowadzi do rozstrzygnięcia zadowalającego obie Strony, jak również w innych przypadkach wyraźnie wymienionych w niniejszych Zasadach stosowania, wymiana poglądów odbędzie się na wniosek jednej ze Stron na forum Rady Stowarzyszenia w ciągu 3 miesięcy od daty złożenia wniosku.

9.2. W następstwie wymiany poglądów lub po upływie terminu, o którym mowa w punkcie 9.1, Rada Stowarzyszenia może przyjąć stosowne zalecenia w celu rozstrzygnięcia powyższych spraw, bez uszczerbku dla postanowień artykułu 63 (6) Układu Europejskiego. W zaleceniach tych Rada Stowarzyszenia może uwzględnić fakt ewentualnego zaniechania przez organ, do którego zwrócono się, przedstawienia swojej opinii organowi wnioskującemu w terminie przewidzianym w punkcie 9.1.

9.3. Powyższe postępowanie na forum Rady Stowarzyszenia nie ogranicza żadnych działań podjętych na podstawie prawa konkurencji obowiązującego odpowiednio na terytorium Stron.

Jeśli zarówno Komisja, jak i Urząd Antymonopolowy⁽¹⁾ uznają, że żaden z organów nie jest kompetentny do prowadzenia sprawy w oparciu o ich odpowiednie ustawodawstwo, na wniosek Rady Stowarzyszenia nastąpi wymiana poglądów między Stronami. Wspólnota i Polska dołożą wszelkich starań w celu znalezienia zadowalającego obie Strony rozstrzygnięcia, mając na uwadze wzajemnie ważne interesy, przy poparciu Rady Stowarzyszenia, która może wydać stosowne zalecenia bez uszczerbku dla postanowień artykułu 63 (6) Układu Europejskiego oraz praw poszczególnych państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej, wynikających z ich zasad konkurencji.

Postanowienia zawarte w powyższych artykułach od 1 do 6 i od 8 do 10 będą miały zastosowanie również w stosunku do sektora węgla i stali, określonego w Protokole 2 do Układu Europejskiego.

Komisja i Urząd Antymonopolowy⁽¹⁾ zapewnią praktyczną realizację współpracy oraz przyjmą inne stosowne rozwiązania dotyczące zwłaszcza kwestii tłumaczeń.

biorąc pod uwagę Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi, z drugiej strony (zwany dalej z Układem Europejskim), i w szczególności jego artykuł 105,

zważywszy, że artykuł 105 (1) i (2) Układu Europejskiego postanawia, że Rada Stowarzyszenia może rozstrzygnąć spór wynikający ze stosowania lub interpretacji Układu Europejskiego przez podjęcie decyzji,

zważywszy, że ze względu na krytyczny brak surowca w postaci niektórych skór surowych i wyprawionych Rzeczpospolita Polska wprowadziła z dniem 1 stycznia 1994 r. kontyngent w eksporcie niektórych skór surowych i wyprawionych w wysokości 1.400 ton w roku 1994 i 1995 oraz 3.000 ton w roku 1996, powołując się na artykuł 31 Układu Europejskiego,

zważywszy, że w czasie pierwszego posiedzenia Komitetu Stowarzyszenia w dniach 23 i 24 czerwca 1994 r. w Warszawie Wspólnota zwróciła się z prośbą do Polski o zwiększenie kontyngentu do wysokości 15.000 ton w 1994 r., a następnie 20.000 ton w 1995 r., aby zapewnić, zgodnie z Układem Europejskim, równowagę między środkami działania podjętymi przez Polskę a występującym rzeczywistym brakiem skór,

zważywszy, że Polska poinformowała Wspólnotę, iż ograniczenia wprowadzone czasowo wynikają z występującego niedoboru i zostaną wycofane, gdy tylko znikną powody, dla których zostały wprowadzone,

zważywszy, że obie strony nie osiągnęły porozumienia,

zważywszy, że listem z dnia 28 lipca 1994 r. Wspólnota zgodnie z artykułem 105 (1) Układu Europejskiego przedłożyła sprawę Radzie Stowarzyszenia w celu rozstrzygnięcia przez nią sporu,

zważywszy, że w czasie drugiego posiedzenia Rady Stowarzyszenia, które odbyło się dnia 17 lipca 1995 r. w Brukseli, Wspólnota zaproponowała ustalenie kontyngentu eksportowego na niektóre skóry surowe i wyprawione w wysokości 13.500 ton w 1995 r.,

zważywszy, że Polska nie mogła zaakceptować tej propozycji Wspólnoty, a przedstawiane przez nią różne propozycje zwiększenia kontyngentu nie zostały przyjęte przez Wspólnotę, obie strony uzgodniły zastosowanie artykułu 105 (4) Układu Europejskiego,

zważywszy, że Rzeczpospolita Polska i Wspólnota notyfikowały wzajemnie swoich arbitrów,

zważywszy, że Rzeczpospolita Polska w liście z dnia 18 marca 1996 r. przedstawiła propozycję zawarcia kompromisu polegającego na ustaleniu kalendarza liberalizacji eksportu skór surowych i wyprawionych, który przewiduje ostateczną datę zniesienia ograniczeń najpóźniej z dniem 1 stycznia 1999 r., zakładając ponowne zbadanie tej sprawy w 1997 r., w celu przyśpieszenia procesu pełnej liberalizacji o rok,

zważywszy, że w tych warunkach obie strony postanowiły powstrzymać się od procedury przewidzianej w artykule 105 (4) i zakończyć ją zgodnie z artykułem 105 (2) Układu Europejskiego,

postanawia, co następuje:

Wielkość rocznego kontyngentu w eksporcie niektórych skór surowych i wyprawionych z Polski, ustalona przez Polskę na 3.000 ton w 1996 r., podnosi się dla tych samych produktów do poziomu 10.000 ton w 1996 r., 12.000 ton w roku 1997 i 15.000 ton w 1998 r. Rzeczpospolita Polska zniesie ograniczenia w eksporcie skór począwszy od dnia 1 stycznia 1999 r.

Komitet Stowarzyszenia przeanalizuje ponownie sytuację w pierwszym kwartale 1997 r., aby ocenić możliwość zniesienia z dniem 1 stycznia 1998 r. ograniczeń w eksporcie niektórych skór surowych i wyprawionych.

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej podjęcia. Jednakże kontyngent na niektóre skóry surowe i wyprawione w wysokości 10.000 ton przewidziany na rok 1996 r. stosuje się od dnia 1 stycznia 1996 r.

mając na względzie Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowski, z drugiej strony⁽¹⁾, podpisany w Brukseli dnia 16 grudnia 1991 r., a w szczególności artykuł 32 Protokołu 4 do tego układu,

zważywszy na liczne trudności techniczne powstałe po wejściu w życie Układu Europejskiego w interpretacji początkowych artykułów protokołu 4 dotyczących kumulacji,

zważywszy, że zmiana formuły wspomnianych postanowień okazała się konieczna, zważywszy, że z przyczyn prezentacji i dla większej przejrzystości tekstu właściwe wydaje się zastąpienie całego tekstu protokołu nowym tekstem,

postanowiła, co następuje:

Artykuły od 1 do 38 oraz załącznik I do Protokołu 4 do Układu Europejskiego z dnia 16 grudnia 1991 r. zastępuje się tekstem załączonym do niniejszej decyzji.

Decyzja wejdzie w życie pierwszego dnia drugiego miesiąca od dnia jej przyjęcia.

Dla celów realizacji Układu i bez naruszania postanowień artykułów 2 i 3 niniejszego protokołu następujące produkty będą uważane za:

1. Niezależnie od postanowień artykułu 1 (1) (b) materiały pochodzące z Polski w rozumieniu niniejszego protokołu będą uważane za materiały pochodzące ze Wspólnoty i nie będzie konieczne poddanie ich wystarczającej obróbce lub przetworzeniu we Wspólnocie, pod warunkiem jednak, że zostały one poddane obróbce lub przetworzeniu wykraczającemu poza zakres czynności określonych w artykule 5 (3) niniejszego protokołu.

2. Niezależnie od postanowień artykułu 1 (2) (b) materiały pochodzące ze Wspólnoty w rozumieniu niniejszego protokołu będą uważane za materiały pochodzące z Polski i nie będzie konieczne poddanie ich wystarczającej obróbce lub przetworzeniu w Polsce, pod warunkiem jednak, że zostały one poddane obróbce lub przetworzeniu wykraczającemu poza zakres czynności określonych w artykule 5 (3) niniejszego protokołu.

1. (a) Niezależnie od postanowień artykułu 1 (1) (b) oraz z uwzględnieniem postanowień punktów 2 i 4 materiały pochodzące z Węgier, Republiki Czeskiej lub Republiki Słowackiej w rozumieniu Protokołu 4, będącego załącznikiem do układów między Wspólnotą a tymi krajami, będą uważane za pochodzące ze Wspólnoty i nie będzie konieczne poddanie ich wystarczającej obróbce lub przetworzeniu we Wspólnocie, pod warunkiem jednak, że zostały one poddane obróbce lub przetworzeniu wykraczającemu poza zakres czynności określonych w artykule 5 (3) niniejszego protokołu.

2. Produkty, które nabywają status pochodzenia w oparciu o postanowienia punktu 1, będą uważane za pochodzące odpowiednio z Polski lub ze Wspólnoty, jeżeli wartość tam dodana przekroczy wartość użytych materiałów pochodzących z Węgier, Republiki Czeskiej lub Republiki Słowackiej. W innym przypadku produkty, o których mowa, będą uważane dla celów tego Układu lub układów między Wspólnotą a Węgrami, Republiką Czeską i Republiką Słowacką lub umów między Polską a Węgrami, Republiką Czeską lub Republiką Słowacką za pochodzące z Węgier, Republiki Czeskiej lub Republiki Słowackiej, zgodnie z tym, który z tych krajów wniósł najwyższą wartość użytych materiałów.

Przy kumulacji pochodzenia wkład materiałów pochodzących z Węgier, Republiki Czeskiej lub Republiki Słowackiej nie będzie brany pod uwagę, gdy zostały one poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu we Wspólnocie lub w Polsce.

3. Za "wartość dodaną" będzie uważana cena ex works produktów minus wartość celna wszystkich użytych materiałów, które nie pochodzą z kraju lub grupy krajów, gdzie produkty te zostały uzyskane.

4. Dla celów niniejszego artykułu identyczne reguły pochodzenia, jak zawarte w tym protokole, będą stosowane w handlu pomiędzy Wspólnotą a Węgrami, Republiką Czeską i Republiką Słowacką, a także między Polską a tymi trzema krajami, jak również między każdym z tych trzech krajów.

1. W rozumieniu artykułu 1 (1) (a) i (2) (a) następujące produkty będą uważane za całkowicie uzyskane w Polsce albo we Wspólnocie:

2. Określenie "ich statki" w punkcie 1 (f) odnosi się tylko do statków:

3. Określenia "Polska" i "Wspólnota" obejmują także wody terytorialne, które otaczają Polskę i Państwa Członkowskie Wspólnoty.

Statki dalekomorskie, wraz ze statkami przetwórniami, na których złowione ryby są poddane obróbce lub przetwarzane, będą uważane za część terytorium Polski lub Wspólnoty, z zastrzeżeniem, że spełniają one warunki podane w punkcie 2.

1. Dla celów artykułu 1, materiały niepochodzące są uważane za poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu wtedy, gdy uzyskany produkt jest klasyfikowany w innej pozycji taryfowej niż te, w których wszystkie niepochodzące materiały użyte do jego wytworzenia są klasyfikowane, zgodnie z pkt 2 i 3.

Wyrażenia "działy" i "pozycje" używane w tym protokole będą oznaczać działy i pozycje (kody czterocyfrowe) stosowane w nomenklaturze tworzącej Zharmonizowany system określania i kodowania towarów (zwany dalej "Zharmonizowanym Systemem" lub HS).

Określenie "klasyfikowane" odnosi się do klasyfikacji produktu lub materiału do danej pozycji taryfowej.

2. Dla produktu wymienionego w kolumnach 1 i 2 wykazu, znajdującego się w załączniku II, warunki przedstawione w kolumnie 3 dla danego produktu muszą być spełnione zamiast reguły z pkt 1.

3. W rozumieniu punktów 1 i 2 następujące operacje są uważane za nie wystarczającą obróbkę lub przetworzenie dla uzyskania statusu produktów pochodzących, niezależnie od tego, czy następuje zmiana pozycji taryfowej:

Dla określenia, czy produkt pochodzi z Polski lub ze Wspólnoty, nie jest konieczne ustalenie pochodzenia energii elektrycznej, paliwa, urządzeń i wyposażenia oraz maszyn i narzędzi użytych do uzyskania tego produktu ani materiałów, które nie wchodzą w końcowy skład produktu.

Akcesoria, części zamienne i narzędzia wysyłane z częścią wyposażenia, maszyną, aparatem lub pojazdem, które są częścią typowego wyposażenia i są wliczone w ich cenę lub nie są oddzielnie fakturowane, są uważane za tworzące całość z częścią wyposażenia, maszyną, aparatem lub pojazdem, o których mowa.

Komplety, jak zdefiniowano w 3 regule Ogólnych reguł Zharmonizowanego Systemu, są uważane za pochodzące, jeżeli wszystkie elementy kompletu są produktami pochodzącymi. Niemniej jednak, jeżeli komplet składa się z wyrobów pochodzących i niepochodzących, to będzie on jako całość uważany za pochodzący, pod warunkiem że wartość wyrobów niepochodzących nie przekracza 15% ceny ex works kompletu.

1. Preferencyjne traktowanie przewidziane w Układzie lub kiedy stosuje się postanowienia artykułu 3 (2) układów pomiędzy Wspólnotą a Węgrami, Republiką Czeską i Republiką Słowacką dotyczy tylko produktów lub materiałów, które są transportowane między terytoriami Polski i Wspólnoty bez wchodzenia na inne terytorium. Jednakże towary pochodzące z Polski lub ze Wspólnoty, tworzące jedną przesyłkę, która nie jest rozdzielona, mogą być transportowane przez inne terytorium niż terytorium Polski lub Wspólnoty, z tym że mogą one być przeładowywane lub czasowo składowane na tym terytorium, pod warunkiem że towary pozostają pod dozorem władz celnych w państwie tranzytu lub składowania i że nie zostały one poddane innym czynnościom niż wyładunek, ponowny załadunek lub jakiejkolwiek czynności wymaganej dla utrzymania ich w dobrym stanie.

2. Dla potwierdzenia spełnienia warunków określonych w punkcie 1 należy przedłożyć odpowiednim władzom celnym:

Warunki określone w niniejszej części, dotyczące nabywania statusu pochodzenia, muszą być nieprzerwanie spełniane w Polsce lub we Wspólnocie, z wyjątkami przewidzianymi w artykułach 2 i 3.

Jeżeli produkty pochodzące, które są eksportowane z Polski lub ze Wspólnoty do innego państwa, zostaną zwrócone, z wyjątkami przewidzianymi w artykułach 2 i 3, to muszą być uważane za niepochodzące, jeżeli nie będzie można wykazać, zgodnie z wymogami władz celnych, że:

W rozumieniu niniejszego protokołu, dowodem statusu pochodzenia jest świadectwo przewozowe EUR. 1, którego wzór jest przedstawiony w załączniku III do tego protokołu.

1. Świadectwo przewozowe EUR. 1 jest wystawiane tylko na pisemny wniosek eksportera lub upoważnionego przez niego przedstawiciela. Wniosek taki jest sporządzany na formularzu, którego wzór jest przedstawiony w załączniku III do niniejszego protokołu. Należy go wypełnić zgodnie z tym protokołem.

Wnioski o wystawienie świadectw przewozowych EUR. 1 muszą być przechowywane przynajmniej przez dwa lata przez władze celne państwa eksportującego.

2. Eksporter lub jego przedstawiciel przedkłada jednocześnie z wnioskiem każdy potrzebny dokument pomocniczy potwierdzający, że produkty, które mają być eksportowane, kwalifikują się do wystawienia świadectwa przewozowego EUR. 1.

Zobowiązuje się on do przedłożenia, na żądanie odpowiednich władz, każdego uzupełniającego dowodu, jakiego mogą one wymagać, dla ustalenia prawidłowości statusu pochodzenia produktów uprawnionych do preferencyjnego traktowania, i zobowiązuje się do wyrażenia zgody na wszelką kontrolę jego rachunków i sprawdzenie procesów uzyskiwania powyższych produktów dokonywanych przez wspomniane władze.

Eksporterzy muszą przechowywać przynajmniej dwa lata dokumenty potwierdzające, o których mowa w tym punkcie.

3. Świadectwo przewozowe EUR. 1 może być wystawione tylko wtedy, gdy może służyć jako dowód z dokumentów potrzebny dla celów stosowania Układu lub układów pomiędzy Wspólnotą a Węgrami, Republiką Czeską i Republiką Słowacką.

4. Świadectwo przewozowe EUR. 1 będzie wystawiane przez władze celne państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej, jeżeli towary, które mają być eksportowane, są uważane za produkty pochodzące ze Wspólnoty w rozumieniu artykułu 1 (1) lub za produkty pochodzące z Węgier, Republiki Czeskiej lub Republiki Słowackiej w rozumieniu artykułu 3 (2) niniejszego protokołu. Świadectwo przewozowe EUR. 1 będzie wystawiane przez władze celne Polski, jeżeli towary, które mają być eksportowane, są uważane za produkty pochodzące z Polski w rozumieniu artykułu 1 (2) lub za produkty pochodzące z Węgier, Republiki Czeskiej lub Republiki Słowackiej w rozumieniu artykułu 3 (2) niniejszego protokołu.

5. Tam gdzie postanowienia o kumulacji pochodzenia wynikające z artykułu 2 lub 3 są stosowane, władze celne Polski lub Państw Członkowskich Wspólnoty mogą wystawiać świadectwa przewozowe EUR. 1 na warunkach określonych w niniejszym protokole, jeżeli towary, które mają być eksportowane, są uważane za produkty pochodzące w rozumieniu niniejszego protokołu, i pod warunkiem, że towary objęte świadectwem przewozowym EUR. 1 znajdują się w Polsce lub we Wspólnocie.

W takich przypadkach świadectwa przewozowe EUR. 1 są wystawiane po przedstawieniu potwierdzenia pochodzenia uprzednio wystawionego lub wydanego. Takie potwierdzenie pochodzenia musi być przechowywane przynajmniej przez dwa lata przez władze celne państwa eksportującego.

6. W związku z tym, że świadectwo przewozowe EUR. 1 stanowi dowód z dokumentów dla zastosowania preferencyjnej taryfy określonej w Układzie, władze celne państwa eksportującego są odpowiedzialne za podjęcie działań potrzebnych do sprawdzenia pochodzenia towarów i innych oświadczeń znajdujących się w świadectwie.

7. W celu sprawdzenia, czy warunki do wystawienia świadectwa EUR. 1 zostały spełnione, władze celne mają prawo żądać każdego dowodu z dokumentów lub przeprowadzać jakąkolwiek kontrolę, którą uznają za właściwą.

8. Władze celne państwa eksportującego są odpowiedzialne za zapewnienie prawidłowego wypełnienia formularzy omawianych w punkcie 1. W szczególności sprawdzają one, czy miejsce zarezerwowane na opis produktów zostało wypełnione w taki sposób, żeby wykluczyć jakąkolwiek możliwość wprowadzenia fałszywych informacji. W tym celu opis produktów musi być podany bez pozostawiania pustych wierszy. Tam gdzie miejsce nie jest całkowicie wypełnione, należy narysować pod ostatnim wierszem opisu poziomą linię, a puste miejsce należy przekreślić.

9. Data wystawienia świadectwa przewozowego musi być podana w części świadectwa zarezerwowanej dla władz celnych.

10. Świadectwo przewozowe EUR. 1 jest wystawiane przez władze celne państwa eksportującego wtedy, gdy produkty, których ono dotyczy, są eksportowane. Powinno ono być dostępne dla eksportera, gdy tylko rzeczywisty eksport został dokonany lub zagwarantowany.

1. Niezależnie od postanowień artykułu 12 (10) świadectwo przewozowe EUR. 1 może być wystawiane przez władze celne państwa eksportującego, gdy tylko część produktów, których ono dotyczy, jest eksportowana; w tym przypadku świadectwo, zwanej dalej "LT-świadectwem", obejmuje kilka partii eksportowanych takich samych produktów przez tego samego eksportera do tego samego importera, przez okres maksimum jednego roku od daty jego wystawienia.

2. LT-świadectwa będą wystawiane, stosownie do postanowień artykułu 12, według uznania władz celnych państwa eksportującego i zgodnie z ich własną opinią co do konieczności zastosowania takiej procedury tylko wówczas, gdy przewiduje się, że status pochodzenia towarów eksportowanych pozostanie nie zmieniony przez okres ważności LT-świadectwa. Jeżeli jakiekolwiek towary nie są dłużej objęte LT-świadectwem, eksporter informuje o tym natychmiast władze celne, które wystawiły świadectwo.

3. Gdy LT-świadectwa są stosowane, władze celne państwa eksportującego mogą zalecić użycie świadectw EUR. 1 posiadających wyraźny znak, po którym mogą być one zidentyfikowane.

4. W świadectwie EUR. 1 w rubryce 11 "Potwierdzenie urzędu celnego" musi być dokonane potwierdzenie władz celnych państwa eksportującego.

5. Jedno z następujących wyrażeń jest umieszczane w rubryce 7 świadectwa EUR. 1:

"LT-CERFITICATE GŰLTIG BIS ..................."

"ϲSTOPOIHTIKO LT ISXYON MEXPI ..............."

"CERTIFICAT LT VALABLE JUSQU?AU ..............."

"LT-BIZONYITVANY ÉRVÉNYES- IG ................"

"LT OSVDĚDČENI PLATNĚ DO ......................"

"LT OSVEDČENIE PLATNÉ DO ....................."

(datę należy podać cyframi arabskimi)

6. Wypełnianie rubryk 8 i 9 LT-świadectwa nie jest wymagane, jeżeli chodzi o znaki, liczby, rodzaj opakowań i masę brutto w kg lub inne jednostki miary (litry, m³ itp.). Rubryka 8 musi jednak zawierać opis i oznaczenie towarów, które są niezbędne do ich zidentyfikowania.

7. Niezależnie od artykułu 18 LT-świadectwo musi być dostarczone do urzędu celnego państwa importu przy lub przed pierwszym importem towarów, do których się odnosi. Kiedy importer będzie zgłaszał towary do odprawy celnej w kilku urzędach celnych państwa importu, władze celne mogą żądać od niego kopii LT-świadectwa dla wszystkich urzędów.

8. Gdy Lt-świadectwo zostało dostarczone do władz celnych, dowodem statusu pochodzenia towarów importowanych w okresie ważności LT-świadectwa będą faktury, które spełniają następujące warunki:

9. W zakresie procedury LT-świadectwa, faktury, które spełniają warunki tego protokołu, mogą być wystawiane i/lub przekazywane przy użyciu telekomunikacji lub elektronicznego przetwarzania danych. Takie faktury będą akceptowane przez władze celne państwa importu jako dowód statusu pochodzenia towarów importowanych zgodnie z procedurami określonymi przez tamtejsze władze celne.

10. Jeżeli władze celne państwa eksportu stwierdzą, że świadectwo i/lub faktura wystawione zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu są nieważne w odniesieniu do jakichkolwiek dostarczonych towarów, zawiadomią o tym niezwłocznie władze celne państwa importu.

11. Postanowienia tego artykułu nie stanowią przeszkody dla stosowania zasad dotyczących formalności celnych i wykorzystywania dokumentów celnych obowiązujących w Polsce, we Wspólnocie i Państwach Członkowskich.

1. W wyjątkowych okolicznościach świadectwo przewozowe EUR. 1 może być wystawiane także po wyeksportowaniu produktów, do których się odnosi, jeżeli nie zostało ono wystawione w momencie dokonywania eksportu z powodu błędów, nieumyślnych pominięć lub specjalnych okoliczności.

2. Dla stosowania punktu 1 eksporter musi w zgłoszeniu pisemnym:

3. Władze celne mogą wystawiać świadectwo przewozowe EUR. 1 z mocą wsteczną tylko po sprawdzeniu, że informacje podane w zgłoszeniu eksportera są zgodne z informacjami znajdującymi się w odpowiednich dokumentach źródłowych. Świadectwa wystawione z mocą wsteczną muszą być potwierdzone jednym z następujących wyrażeń: "WYSTAWIONE RETROSPEKTYWNIE", "NACHTRÄGLICH AUSGESTELLT", "DÉLIVRÉ A POSTERIORI", "RILASCIATO A POSTERIORI", "AFGEGEVEN A POSTERIORI", "ISSUED RETROSPECTIVELY", "UDSTEDT EFTERFĆLGENDE", "EKDOĆEN EK TWN YSTEPWN", "EXPEDIDO A POSTERIORI", "EMITADO A POSTERIORI", "KIADVA VISSZAMENÖLEGES HATÁLLYAL", "VYSTAVENO DODATECŇĚ", "VYSTAVENÉ DODATOČNE". "ANNETTU JÄLKIKATEEN", "UTFÄRDAT I EFTERHAND".

4. Potwierdzenie, o którym mowa w pkt 3, umieszcza się w rubryce "Uwagi" świadectwa przewozowego EUR. 1.

1. W przypadku kradzieży, zgubienia lub zniszczenia świadectwa przewozowego EUR. 1, eksporter może wystąpić na piśmie do władz celnych, które je wystawiły, o wystawienie duplikatu w oparciu o dokumenty eksportowe znajdujące się w ich posiadaniu.

2. Duplikat wystawiony w ten sposób musi być potwierdzony jednym z następujących wyrazów: "DUPLIKAT", "DUPLICATA", "DUPLICATO", "DUPLICAAT" "DUPLICATE", "ANTIĂPAÔO", "DUPLICADO", "SEGUNDA VIA", "KAKSOISKAPPALE", "DUPLIKAT", "DUPLIKÁT", "MÁSOLAT".

3. Potwierdzenie, o którym mowa w pkt 2, umieszcza się w rubryce "Uwagi" świadectwa przewozowego EUR. 1.

4. Duplikat, który musi mieć datę wystawienia oryginalnego świadectwa przewozowego EUR. 1, obowiązuje również od tej daty.

1. W drodze odstępstwa od artykułów 12, 14 i 15 niniejszego protokołu może być stosowana uproszczona procedura wystawiania świadectw przewozowych EUR. 1 zgodnie z następującymi postanowieniami.

2. Władze celne państwa eksportującego mogą upoważnić jakiegokolwiek eksportera, zwanego dalej "upoważnionym eksporterem", dokonującego częstych wysyłek, na które mogą być wystawiane świadectwa przewozowe EUR. 1, i dającego, zgodnie z wymogami właściwych władz, wszelkie niezbędne gwarancje do sprawdzenia statusu pochodzenia produktów bez przedkładania władzom celnym państwa eksportującego w momencie dokonywania eksportu zarówno towarów, jak i wniosku o wystawienie świadectwa EUR. 1 dotyczącego tych towarów, w celu uzyskania świadectwa EUR. 1 na warunkach określonych w artykule 12 niniejszego protokołu.

3. Upoważnienie, o którym mowa w pkt 2, zastrzega do wyboru właściwych władz, że rubryka 11 "potwierdzenie urzędu celnego" świadectwa przewozowego EUR. 1 musi:

4. W przypadkach, o których mowa w punkcie 3 (a), jedno z poniższych wyrażeń powinno być umieszczone w rubryce 7 "Uwagi" świadectwa przewozowego EUR. 1.:

"UPROSZCZONA PROCEDURA", "PROCEDIMIENTO SIMPLIFICADO", "FORENKLET PROCEDURE", "VEREINFACHTES VERFAHREN", "APAOYSTEYMENH DIADIKASIA", "SIMPLIFIED PROCEDURE", "PROCÉDURE SIMPLIFIÉE", "PROCEDURA SEMPLIFICATA, "VEREENVOUDIGDE PROCEDURE", "PROCEDIMENTO SIMPLIFICADO", "EGYSZERUSITETT ELJÁRÁS", "ZJEDNODUŠENÉ ŘIZENI", "ZJEDNODUŠENÉ KONANIE", "YKSINKERTAISTETTU MENETTELY", "FŐRENKLAD PROCEDUR".

5. Rubryka 11 "Potwierdzenie urzędu celnego" świadectwa EUR. 1 wypełniana jest, w razie potrzeby, przez upoważnionego eksportera.

6. Upoważniony eksporter, w razie potrzeby, podaje w rubryce 13 "Prośba o sprawdzenie" świadectwa EUR. 1 nazwę i adres urzędu właściwego do sprawdzania tego świadectwa.

7. Gdy jest stosowana uproszczona procedura, władze celne państwa eksportującego mogą zalecić używanie świadectw EUR. 1, mających wyraźny znak rozpoznawczy, za którego pomocą mogą być identyfikowane.

8. W upoważnieniu, o którym mowa w pkt 2, właściwe władze określają w szczególności:

9. Władze celne państwa eksportującego mogą zadeklarować niektóre kategorie towarów jako wyłączone ze specjalnego traktowania przewidzianego w pkt 2.